eMo :(

Ilang araw na akong balisa.


Tamang “senti” o kung sa lenguaheng bagets ngayon, tamang “emo” baga.


Second nature na nga yata sa mga migranteng gaya ko ang palagiang tamang “emo”. Mahirap ipaliwanag at mahirap rin intindihin ng mga “normal” na tao kung gaano katindi ang “emo” level ng isang OFW.

Parang gusto mong isumpa ang mundo at isumpa na rin ang sarili mo kung bakit ka lumayo sa bayang kinagiliwan subalit sa tinagal-tagal ko na sa ganitong buhay, natuto na rin akong mag “cool down” at pigilan ang pag-alagwa ng kalungkutan dahil baka kung saan pa mapunta ang sobrang kaburyungan.

Maaari sigurong sabihin na maihahalintulad kaming mga OFW sa isang payasong namatayan.
Nakatawa o masaya ang anyong panlabas kahit na nagluluksa at tila pinupunit ang kalooban.
Mga bagay na maaaring sabihing isang komedya kung dati mo na akong kakilala.

Senti ako dahil sa ikatlong magkakasunod na pagkakataon ay wala na naman ako nang magdiwang ng kaniyang kaarawan ang aking unico hijong si Andre.



Siyam na taong gulang na ang baby boy ko noong Marso 10. Huling birthday niyang single digit at sa susunod na taon ay papalapit na sa pagiging binatilyo.


Marami na ring pinagbago ang aking “mini me”.

Kung dati-rati’y Beyblade at B-Daman ang kaniyang nilalaro noong huling panahong magkasama pa kami, ngayon ay PSP at basketball na ang kaniyang nakahihiligan.


Dahil na rin dito, nabilihan ko si Andre ng basketbolan at nakapanood pa kami ng live na PBL
game sa San Beda. Halos araw-araw rin kaming naglalaro ng basketball sa aming garahe.


Sa hindi ko maintindihang dahilan, naging fan si Andre ng Charlotte Bobcats na bagama’t hindi kalakasang koponan sa NBA ay siya namang kaniyang pilit na minamaniobrang manalo sa kaniyang PSP.

Kamakailan lang ay naikuwento pa niya sa akin kung paano siya napabilib sa Alaska Aces nang mapanood niya ang laro nito kung saan bumangon ang koponan ni Tim Cone sa pagkakatambak at mapanalunan ang isang krusyal na laro sa nakaraang PBA Fiesta All-Filipino Conference.


Kinailangan lang naming rendahan ang kaniyang pagkahilig sa basketball nang minsan niyang balaking magdeklara ng “holiday” para makapanood lang ng NBA All-Stars.

Napapabuntung-hininga na lang ako sa tuwing maiisip na malamang ay madalas kaming magkasama sa panonood ng mga laro lalo pa’t naging isang basketball powerhouse ang aking alma mater.


Siguradong mamimilog ang mga mata ng aking Andre sa pagkamangha kapag naipakilala ko pa sa kaniya nang personal ang ilan sa aking mga kaibigang malayo na rin ang narating sa larangang ito bilang mga player, coach o commentator.

Kaya’t sakaling makita niyo akong nakatanga at tila nagmumukmok, pagpasensiyahan niyo na ako’t “emo” moments ko yun.


Malamang ay nangangarap na naman akong nakikipag-one-on-one sa aking unico hijo.

-oOo-

Isa pang dahilan nang aking pagsisintir ang pagpanaw kamakailan ng isang kaibigan – si Florencio Ramos -- isang PR man na mas kilala sa maliit na sirkulo ng mga developmental communicators bilang Tata Flor o Mang Floring.

Kakaiba ang aming pagkakaibigan ni Tata Flor dahil sa naging dabarkads rin pala nito ang aking Papa.

Blog ko naman ito kaya’t hayaan niyo na akong magkuwento.

Una kong nakilala si Tata Flor noong ako’y naging patnugot ng AgriScope, isang magasing tungkol sa pagsasaka at mga negosyo’t bagay-bagay na may kinalaman sa agrikultura, noong 1993 (Sa mga mahilig magbilang, 23 taong gulang po ako noong mga panahong yaon).

Isang araw na tagaktak ang pawis naming binubuo ang isang isyu ng magasin sa aming opisina sa basement ng Cityland building sa Buendia, may dumating na matandang long hair na naka-polo barong at hinahanap raw kung sino na ang bagong editor ng AgriScope.


Pinatuloy ng aming editorial assistant na si Jun Cangao ang bisita at di naglaon ay nagkakilala rin kami. Siya nga raw si Flor Ramos at tinutulungan niya ang PCARRD (Philippine Council for Agriculture, Forestry and Natural Resources Research and Development), isang ahensya ng Department of Science and Technology, sa pagpapakalat ng kanilang mga press releases.

Gaya ng isang karaniwang PR man, madaldal si Tata Flor. Subalit kakaiba ang kaniyang dating sa amin. Hindi siya nambobola.


Walang halong ek-ek ang kaniyang mga sinasabi at tunay ang kaniyang pakikipagpkaibigan sa amin hindi kagaya ng karamihan sa mga PR practitioners na plastic at kaya lang magiliw ay dahil sa may kailangan sila sa iyo.Nagyaya rin si Tata Flor na makipagbarikan o kaya’y makapamasyal sa tanggapan ng PCARRD sa Los Banos.

Mula noon ay naging madalas na ang aming pagkikita – kadalasan sa mga media events na inoorganisa ng Science and Technology Information Institute para sa DOST at ng mga ahensiya nito.


Minsan rin naming pinaunlakan ang masigasig na imbitasyon ni Tata Flor na magbarikan sa isang tagong dampa malapit sa Ospital ng Makati.

Sa aming pagkukuwentuhan, nalaman kong Bikolano pala si Tata Flor at matagal nang tumutulong sa mga imbentor.


NSDB pa nga raw o National Science Development Board at wala pang DOST ay nariyan na siya para tulungang i-promote ang mga imbensyong Pinoy.

Naipakita rin niya sa akin ang laman ng kaniyang palagiang kipkip na plastic envelope kung saan nakasilid ang clippings ng kaniyang mga naipalabas na istorya tungkol sa mga imbentor at ilang mga larawang kasama ang kung sino-sinong mga talentadong tao gaya ng dating pangulo ng Filipino Inventors Society na si Ronnie Pasola – ang utak sa likod ng larong Games of the Generals – at Dr. Jovito Deauna na siya namang lumikha ng isang water filtration system na kilala bilang Aquaclean.


May mga naninilaw na larawan rin siya habang kasama sina Gerry Geronimo, host ng Ating Alamin, isang agribusiness TV show, at Cecille Garrucho ng Tele-Aralan.

Si Tata Flor rin ang punong-abala nang maghatak ng mga mamamahayag ang noo'y Science Secretary Ricardo Gloria sa kaniyang pag-iinspeksyon ng mga proyekto ng DOST sa Laguna at Quezon.

Lalo kaming napalapit sa isa’t isa ni Tata Flor nang aksidente kong malaman ang kaniyang kaugnayan sa aking Papa.


Wala na ako sa mainstream media at noo’y nagtatrabaho sa media bureau ng Lakas-Laban coalition noong panahon ng halalan noong 1995 nang mapadalaw si Tata Flor sa aming tanggapan sa BF Condominium sa Aduana. (Karamihan sa mga PR ay wala nang paki sa'yo kapag nawala ka na sa poder).

Pababa na kami nang hagdan para kumain sa labas nang bigla niya akong tanungin kung saan raw ang aking probinsiya.


Gaya nang kadalasang tugon ko sa mga ganiyang tanong, sinasabi kong ipinanganak ako sa Maynila at lumaki sa Quezon City subalit ang aking Mama ay mula sa Bohol at ang aking Papa ay mula sa Masbate.

Napatigil si Tata Flor at nag-usisa kung saan daw sa Masbate nagmula ang Papa ko. Nang sabihin kong sa bayan ng San Jacinto … napadilat ang kaniyang mata, sabay tanong kung kaano-ano ko si Al (palayaw ng aking tatay).

Nang sabihin ko sa kaniyang tatay ko ang kaniyang tinutukoy, napa-jab si Tata Flor sa aking balikat. Magkabarkada raw sila ni Papa (Mga mata ko naman ang nanlaki).

Magkaklase raw sila ni Papa sa high school sa Southern Luzon Institute sa Bulan, Sorsogon at tunay na magkasanggang-dikit. Marami siyang naikuwento sa akin tungkol sa aking ama. Madalas rin umano siyang dumalaw sa opisina ni Papa sa GSIS noong nasa Aroceros pa ito.

Mula noon ay kaakibat na ang kuwentong yaon sa tuwing may mga okasyong nagpapakilala kami sa mga taong nakakasalamuha namin.


Matagal-tagal pang panahon ang naging pagkakaibigan namin ni Tata Flor.

Mula DOST, napunta siya sa PCSO kung saan naging bossing naman niya ang aking favourite teacher sa high school na si Roger Ramirez.


Huli kaming nagkasama ni Tata Flor sa birthday celebration ni Mr. Ramirez na ginanap sa isang bakanteng lote sa likod ng Q.I. noong 2004. Naihatid ko pa siya sa kanilang bahay sa Cubao matapos ang barikang umabot nang dis-oras ng gabi.

Gaya nang kadalasang paalamanan, nagyaya na naman siyang uminom dahil may naitabi raw siyang Carlos I para sa amin.

Hindi na kami nagkaroon nang pagkakataong muling magkabanggaan ng baso at malamang ay si Papa na ang sumasalo nang aking tagay.


Nitong mga nakaraang araw, sinubukan kong kontakin ang ilan sa aming mga kaibigan at kasamahan sa science media upang himukin silang bigyan nang parangal si Tata Flor.

Ayon sa aking kumpareng si Angelo Palmones, isa sa mga bossing sa ABS-CBN at pangulo ng Philippine Science Journalists Inc., binabalak umano nilang gawaran ng parangal si Tata Flor sa national assembly ng PSciJourn sa darating na Hulyo.


Sa pamamagitan ng Facebook, sinegundahan naman ng aming kaibigang si Jess Matubis na ngayo’y nanumbalik na sa NBN (dating PTV-4) ang aking punto na karapat-dapat na tanghalin bilang bayani ng siyensiya at teknolohiya si Tata Flor dahil sa kakaibang sipag at tiyagang kaniyang ibinuhos para lamang mapansin ang mga imbensyong Pinoy.

Eto ang kaniyang tugon sa aking mensahe:

Hi Ares: Yes, I wholeheartedly agree with you that Flor deserves to be honored
by DOST. Not only did he help to promote the inventors Flor was the
indefatigable guy who coordinated with media (me at Channel 4 and Lulu at
VOP/Radyo ng Bayan) and facilitated our requests. I remember our trip to Laguna
and Quezon where we inspected DOST-assisted projects.

The DesertBedans debut

(Welcome remarks I delivered during the general induction of members and oath-taking of officers of the San Beda Alumni Association of the United Arab Emirates last 06 March 2009...hinintay ko lang yung picture bago ko 'to pinost)






Vice Consul Edwin Mendoza
Ourgood friend, Mr Art Los Banos, leader of the Filipino Community in Dubai
The Amparado family. Thank you for allowing us into your home.
Members of the San Beda Alumni Association of the UAE
Distinguished guests

On behalf of the officers of the San Beda Alumni Association of the UAE, I welcome you all to the general induction of members and oath-taking of the first set of officers of the SBAA-UAE, now popularly known as the DesertBedans.

Tonight’s event completes the process of realizing a shared dream among Bedans yearning for the unique brand of brotherhood that can only be found in our alma mater.

The coming into being of the DesertBedan community in the UAE was a work in progress that takes us back to the time when the Red Lions ended a 28-year wait for an NCAA senior basketball crown in 2006.

On the night Bedans in Mendiola busted their lungs out shouting ‘Animo San Beda” and “Go San Beda Fight” with bottles of San Mig Light on hand, my classmate, Jojo Amparado, and I were doing the same at the Airport Millenium Hotel – on the eve of Ramadan!

Elsewhere, in a room in Deira, a group of Bedan accountants were doing the same and so was Barry Canlas, who was celebrating by his lonesome in Karama because he thought he was the only Bedan in Dubai.

I’m sure Abet Alba and Joey Hidalgo waxed nostalgic as they recalled the last time they experienced a victory party at Mendiola when Chito Loyzaga, Frankie Lim and the rest of the Red Lions brought home the bacon in 1978.

It was that collective longing for our home in Mendiola and Alabang that pushed us to form the SBAA-UAE.

Of course, we’d like to give credit and thank the people behind Bedista dotcom.

Mike Ramos, our ever humble executive director, was one of the brains behind Bedista.com.

Bedista dotcom was instrumental in putting all these things on fast-track.

A post asking for the whereabouts of Bedans in the UAE in one Bedista dotcom forum led to the discovery that there are Red Lions in this part of the world.

The post ignited the excitement that yeah, it’s high time for us Bedans to come together and watch the Red Lions take the grandslam last season.

And so we had our first-ever powwow between Game 1 and Game 2 of the NCAA Finals last September where we ratified our Constitution and By-laws, followed by the election of our officers last October and subsequent recognition given to us by the Philippine Consulate General.


Let us give Consul Mendoza a big hand to thank them for that.

And now we are gathered here to formally welcome the birth of the SBAA-UAE.

Aside from taking account of each and every Bedan here in the UAE, one of our objectives here is to put up a solid support network especially during these trying times.

It is time for us global Bedans to come together and rise up to the challenge.

Bedans know how to have fun. And we were also raised to help those in need especially if he is a kapamilya or a kapuso.

In closing, allow me to borrow a few lines from the Bedan Hymn, composed by the great Raul Roco.

When we encounter trials and hardships
We shall give you honor and fame
For nothing but these show our loyalty clear
To our Alma Mater’s
name.

Go San Beda Fight!

For more pictures go to http://desertbedans.multiply.com/

Art for Gaza at ang kahalagahan nang kabuluhan sa buhay

Napapansin ko lang na masyado yatang nagiging artsy-fartsy ang drama ko dito sa Dubya ngayong 2009.

Sinimulan natin sa Wowowee na maaari sigurong maituring na performing art at nasundan naman nang pagdalo natin bilang isa sa mga hurado ng isang essay writing contest sa UIPS at sa pagmimiron naman sa Emirates Airlines International Festival of Literature.

Kamakailan lang ay napadalo naman tayo sa pagbubukas ng Art for Gaza kung saan nag-exhibit ng kani-kanilang mga obra ang ilang mga talentadong tao dito sa Dubai na karamihan ay mga kaopisina ko dito sa XPRESS at Gulf News.

Simple pero may class na dating ang exhibit na isinagawa sa Dubai Community Theatre and Arts Centre sa Mall of the Emirates mula a-tres ng Marso at magtatapos sa kaarawan nang aking unico hijong si Andre sa a-diyes.

Mga likhang kamay ng aking mga kaopisinang mga Mexicano at mga sipat naman ng aking mga kasamahang Indiano at Canadian at dating mga kasambahay na 'di ko na babanggitin ang mga pangalan dahil sikat na sila at mga piling dokumentaryong ginawa ng aming mga kasamahan sa Gulf News na nagtungo mismo sa Gaza noong panahong sumalakay doon ang mga tropang Israeli noong Disyembre ang isinabit sa exhibit area.

Ang mga obra ay isusubasta kung saan ang mga malilikom rito ay ibabahagi sa Palestine Children’s Relief Fund na siya namang kumakalinga sa mga pangangailangan ng mga batang naipit sa kaguluhan sa Occupied Palestine (kung tawagin dito sa Gitnang Silangan).

Kamangha-mangha ang mga obra kung saan makikita o mararamdaman nang manonood ang hinagpis at pasakit na dinaranas ng mga biktima nang kaguluhang tila walang katapusan.

May ilang mga obra naman na walang direktang koneksyon sa Gaza ang nasa exhibit gaya ng mga larawang kuha ng aking mga kasamahang sina Zarina, Karen at Kahlil.

Bagama’t walang kinalaman sa Gaza, ipinakikita naman sa kanilang mga kuha ang iba’t –ibang anggulo ng buhay at tanawin ditto sa UAE.

Palaisipan lang sa akin kung ano ang kinalaman ng mga cartoon at sci-fi movie characters na likha ng mga Amerikano sa tema ng exhibit. Siguro, sila ang representasyon ng mga kontrabida.

Naalala ko tuloy ang aming dinaluhang essay-writing contest kung saan kalahati sa kabuuang panuntunan nang pagtimbang sa mga lahok ang tinatawag na "Relevance" ng sanaysay sa tema.

May mga kalahok sa patimpalak na talagang mahusay magsulat subalit dahil sa lihis sa tema ang kanilang akda, mababa ang kanilang nakuhang puntos sa criteriang "Relevance".

Kahit na magaling ka, kung wala namang kabuluhan ang iyong ginawa o ginagawa, talo ka pa rin sa bandang huli.

Isa na namang aral ng buhay ang ating natutunan.

Si Madame Jung, Madame Imelda, Chairman Mao at ang aking pamamasyal sa mall

Isa sa reklamo’t pulang kadalasang marinig sa mga expat dito sa Dubai ang kawalan nang makabuluhang bagay na magawa o mapuntahan.

Bagama’t pilit na ibinabandera ang Dubai bilang sentro ng turismo at kultura sa Gitnang Silangan, wala namang mapuntahan ang mga tao dito kundi ang mga naglalakihang malls.

Medyo may kamahalaan – at kalayuan – kung nais mong gayahin sina Aga at Claudine na magpagulung-gulong sa buhanginan at sumakay sa likod ng kamelyo. Susuka ka rin ng Dh150 pataas o tumataginting na P2,000 o kaya’y isang linggong pananghalian para lang makapag-desert safari.

Nakahihimatay naman ang mag-weekend sa isa sa mga pamosong hotel rito kung saan mabibigyan ka nang pagkakataong magbuhay-hari – lumapang hanggang sa sumabog ang tiyan sa kabusugan, mamangka sa isang pribadong lawa, maupo sa tronong yari sa ginto at magmuni-muni sa isa sa mga kapihan sa tuktok nang nag-iisang 7-star hotel sa mundo – kung saan umaabot raw sa Dh4,000 o P53,000 kada araw ang bayad [Pssst bok…si Joey de Leon daw naispatan sa Atlantis].


Kaya nga’t sa tuwing papalo ang weekend (kadalasang nagsisimula tuwing Biyernes) o day off, tanging pamamasyal lamang sa mall ang nagiging libangan nang karaniwang tao rito.

At ano naman ang magagawa mo sa mall? Mamili at kumain. Sa madaling salita: gumasta! Waldasin ang pinaghirapang dirham!


‘Yan ang mall culture na maging sa ating lupang sinilangan ay unti-unti na ring pumapasok sa diwa ni Juan dela Cruz.

Subalit kamakailan lang ay naging kakaiba ang aking mall experience.


Matapos naming tumayong hurado sa isang inter-Filipino schools essay writing contest na ginanap sa United International Private School, nayakag ako ni Jay na dumalo sa isang sesyon sa Emirates Airlines International Festival of Literature na ginanap sa Dubai Festival City (ang akin ngayong paboritong mall dito sa Dubai).


Kami nina Consul Butch Bandillo, Butch Franco at Jay Hilotin kasama ang mga batang manunulat

Kung ikaw ay isa sa kung tawagin ay “book worm,” masasabi mong isang paraiso ang EAIFL.


Maihahalintulad ang EAIFL sa isang sikat na film festival gaya ng Cannes kung ika’y mahilig sa pelikula o kaya’y isang double-header game day sa PBA o NBA kung basketball naman ang nagpapayanig sa buhay mo.

Nagsidatingan sa EAIFL ang ilan sa mga batikang manunulat na hinangaan sa buong mundo dahil sa kanilang mga obra.




Mahilig ako sa libro pero wala pa rin akong karapatang matawag na isang “book worm.”


Marami akong libro, pero karamihan ay hindi ko pa nababasa o nasimulan lang pero hindi ko magawang tapusin gaya ng librong Road Work na isinulat ng mamamahayag na si Mark Bowden na ipinamana naman sa akin nang aking kaibigang si Joe Torres na isa ring kinikilalang mamamahayag na sumulat ng Into The Mountains: Hostaged by the Abu Sayyaf na naging bestseller sa National Book Store.




Maraming pasikut-sikot ang daan mula sa basement parking ng DFC hanggang sa makarating kami sa isang bulwagan sa Intercontinental Hotel kung saan ginanap ang balitaktakan.

Masyadong nakawiwili ang DFC. Sa tindi ng mga tanawin dito, hindi namin mapigilan ni Mariecar Jara ng Gulf Today na magpa-picture dahil sa pareho lang kaming paminsan-minsan lang makalabas nang aming mga lungga.

Kami ni Mariecar sa marina ng DFC

Eniwey, napasugod nga kami nina Jay sa sesyon nang manunulat na si Jung Chang, ang may akda ng Wild Swans at Mao: The Unknown Story.


Naging interesado ako kay Jung Chang dahil sa ako ang naatasang gumawa ng kaniyang bio sketch sa feature spread tungkol sa festival na aming inilabas sa XPRESS.

Bukod rito, siya lang ang nag-iisang awtor mula sa Oriental Asia dahil sa karamihan sa mga naimbitahang manunulat ay mga Europeo o kaya’y mga Arabo.


Nang una kong makita ang larawan ni Jung Chang habang nangangalap ako ng materyales para sa kaniyang bio-sketch, hindi maiwasang manumbalik sa aking isipan ang mga eksena mula sa pelikulang Joy Luck Club na hango naman sa nobela ni Amy Tan.


Ang Wild Swans na inilimbag noong 1992 ay hango mismo sa totoong buhay ni Jung Chang at sa kaniyang ina at lola at kung ano ang kanilang kinagisnang buhay sa Tsina.


Sa biglang pag-aanalisa, parang magkarugtong ang takbo nang Wild Swans at Joy Luck Club na tungkol naman sa buhay ng apat na pamilyang Tsino at kung paano sila napadpad bilang mga migrante sa Amerika.


Gaya ng panimula nang artikulo ni Jay sa XPRESS, ang mga awtor na gaya ni Jung Chang ay mga ordinaryong taong may kakaibang mga kuwento.


Angat lang sa ordinaryong tao ang mga manunulat dahil sa may kakayanan silang maisulat sa pamamagitan ng lapis at papel o sa modernong konteksto – itipa sa keyboard – ang kanilang mga kuwento.


Sa aking pananaw, mas nakakagilalas ang kuwento ni Jung Chang dahil sa hindi kathang-isip ang kaniyang mga itinala.


Mas mahirap at medyo makabagbag-damdamin ang balikan o saliksikin ang nakaraan sa iyong sariling buhay dahil may mga bagay na ayaw mo na sanang gunitain subalit hindi mo naman maisantabi o tuluyang ibaon sa limot dahil isa itong kritikal na aspeto ng iyong pagkatao.


Hindi ko pa nababasa ang Wild Swans ni Jung Chang subalit parang nararamdaman ko ang paninikip nang kaniyang dibdib habang kaniyang inilalahad kung paano ipinagbili ng kaniyang sariling ama ang kaniyang lola sa isang makapangyarihang heneral nang dahil sa labis na kahirapan.







Mas maraming oras ang ginugol ni Jung Chang sa pagtalakay kung paano nila nabuo ng kaniyang asawang si Jon Halliday ang librong Mao: The Unknown Story.



Unang tinalakay ni Jung kung bakit nabago ang kaniyang pananaw sa lipunang nais buohin ni Chairman Mao.




Ayon kay Jung, katorse anyos siya nang magsimula niyang pagdudahan o kuwestyunin ang mga prinsipyo’t kalakarang ipinatutupad ni Mao sa Tsina. Nagbubunot siya ng damo – dahil sa ipinagbawal raw ang pag-aalaga ng halaman dahil sa ang gardening ay isang uri umano ng burgis na gawain – nang mamulat ang kaniyang mga mata sa katotohanan.

Kabilang rin ang pamilya ni Jung sa mga hayagang inalipusta noong panahon ng Cultural Revolution kung saan pinaluhod pa umano ng mga loyalista ni Mao sa graba ang kaniyang ama habang may nakasabit na karatula sa leeg nito.


Inilahad rin niya kung paano siya sapilitang pinagtrabaho bilang electrician bagama’t wala siyang kaalaman rito dahil sa isa rin umano ito sa mga ipinatupad na polisiya sa paggawa ni Mao. Dahil dito, makailang-beses umanong nakuryente si Jung sa panahong nagsilbi siyang electrician kung kaya’t hindi niya ito kailanman makalimutan.

Sa kanilang pananaliksik sa buhay ni Mao, maraming personalidad ang kanilang nakapanayam at inilahad naman ni Jung Chang ang ilang kuwento sa likod kung paano nila nasungkit ang mga interview.


Nasa Hong Kong sina Jung at asawang si Jon nang mabalitaan nilang naroroon rin sa kanilang tinuluyang hotel ang noo’y lider ng bansang Zaire na si Mobutu Sese Seko na sinasabing naimpluwensiyahan nang husto ni Mao.


Nais umano ni Jon na samantalahin ang pagkakataon at hanapan nang paraan na makapanayam nila si Mobutu subalit umangal na si Jung dahil sa pagod na pagod na siya sa maghapong pagtatrabaho at nais naman niyang mag-relax.


Nagpapaayos nang kaniyang buhok at nagpapa-manicure si Jung nang biglang pumasok sa salon ng hotel si Mobutu na pinaupo naman sa kaniyang tabi.


Nabigla si Jung Chang sa takbo nang pangyayari kung kaya’t sinamantala na nila ang pagkakataong mistula nilang bihag si Mobutu na kanilang kinapanayam habang nagpapa-parlor.


Umapaw naman ang halakhakan nang mapunta ang kuwento ni Jung Chang kay Imelda Marcos na limang oras nilang na-interview.


Ayon kay Jung, ang relasyon nina Mao at Jung ay matatawag na “flirtatious” o may halong landian dahil sa mistulang nabuhay ang diwa ni Mao at naging kakaiba ang liksi nito nang makita si Madame Imelda nang dumalaw ito sa Beijing.


Madalas ibida noon ni Pangulong Marcos ang mga matagumpay na diplomatic mission ni Madame Imelda at kabilang na rito ang pakikipagkita ng Unang Ginang kay Mao. Maging sa mga biography at dokumentaryo sa buhay ni Imelda, always present ang mga larawan at video footage nila ni Mao.


Noong dumalaw umano si Imelda kay Mao, mahigpit umano ang bilin ng mga opisyales sa mga maniniyot (photographer) na ingatang huwag makukunan ng larawang malalagay sa alanganin ang Chinese leader.




Subalit nakalusot ang larawan nang paghalik ni Mao sa kamay ni Imelda – na isa umano sa mga ipinagbabawal na gawin ng lalaki sa isang babae sa ilalim ng kaniyang polisiya – hindi naman tumigil sa pagkuha ng footage ang mga TV cameramen at ang screen grab nito ang pinagmulan nang alingasngas sa Tsina.


Marami pa sanang maaaring ikuwento si Jung Chang subalit kinailangan nang tapusin ang sesyon.

Hindi naman ito naging balakid para makasikwat kami ni Jay nang ilan pang minutong pakikipagkuwentuhan kay Jung.




Habang pinapapirmahan namin ang aming mga kopya ng Wild Swans at Mao, na-interview namin si Jung kung saan akin siyang tinanong kung sinubukan ba nilang tumbukin ang relasyon ni Mao sa Communist Party of the Philippines.

Medyo nabigla si Jung sa tanong at sinabing hindi sumagi sa kanilang isipan na isali sa kuwento ang CPP.

Nang tanungin naman ni Jay si Jung kung ano ang dapat gawin para maiwasang muling makaupo sa poder ang isang lider ni gaya ni Mao Zedong, sumagot si Jung na:

“It’s democracy - liberal democracy - and the other things that come with it.
When things are more transparent and holds the people and leaders to account,
everyone has the chance to be recognised.”

-oOo-

Kung hindi lang talaga gahol sa oras at problema ang sasakyan pauwi, masarap pa sanang manatili sa Festival of Literature dahil nga sa marami pang kuwentong kagaya nang kay Jung Chang ang maaaring masagap rito.

Sa aking paglabas sa bulwagan, namangha ako nang makasabay ko sa paglalakad si Robin Sharma, ang sumulat ng international bestseller na The Monk Who Sold His Ferrari at Who Will Cry When You Die? na noo’y papunta sa pila para sa kaniyang book-signing session.

Eto ang napakaliit na picture ni Robin Sharma


Napahanga ako sa istilo ni Sharma na imbes na hayaang lumarga ang pila habang naghihintay lang sana sa isang upuan ang awtor para lagdaan ang kaniyang libro, inisa-isa niyang lapitan ang mga taong nakapila para na rin personal niyang makausap ang kaniyang mga readers at fans.

Siya mismo ang lumapit sa mga taong nagpapa-angat sa kaniya. Isang simple’t magandang halimbawa.


Kakaiba talaga ang aking naging weekend mall experience. Sana’y ganitong klaseng culture ang ating natututunan sa mga mall. Kulturang yayaman ang ating isipan at pagkatao at hindi yung tayo ang maghihirap upang yumaman ang mga may-ari ng mall.

Hindi na pogi si Ogie at kung bakit basketball hero si Elmer Reyes

Hindi magkandamayaw ang sanlibutang Bedista nang magising noong Lunes (Peb. 23) at tumambad ang ulat sa Inquirer hinggil sa umano’y desisyon ni Ogie Menor na tuluyan nang hubarin ang kaniyang kamisetang pula at lisanin ang koponan ng aming mahal na San Beda.

Kataka-taka, kabigla-bigla. Omigod, anong nangyari kay Ogie? Anong klaseng toyo ang pumasok sa kokote ni Menor na minsang binansagan ng ating kapatid sa panulat na si Peter Atencio na “genuine school pride” dahil sa nagpatato raw ito ng imahen ng leon sa kaniyang dibdib bilang pagpapatunay umano nang kaniyang pagmamahal sa kaniyang alma mater na kaniyang nabigyan ng anim na korona sa NCAA basketball.

Hindi ko kilala si Ogie Menor. Wala na ako sa Pilipinas noong makopo ng Red Lions ang pinakamimithing korona noong 2006.

Naka-mohawk daw o gupit Mister T -- kung tawagin sa aking kapanahunan – itong si Menor kung kaya’t napakabangis nang dating nito sa court. Kumbaga, hitsura pa lang, sindak na ang kalaban.

Minsan ko lang napanood nang personal kung paano nga ba maglaro itong si Menor nang suwertehing sa San Beda gawin ang mga laro ng Philippine Basketball League noong Enero 6 at napasabak ang kaniyang koponang Burger King laban sa Harbour Centre.

Maliksi, walang takot sumalaksak at may tira sa labas itong si Menor. Para siyang si Jeffrey Cariaso o si Dondon Ampalayo o maging ang nasirang Arnie Tuadles noong nasa Toyota pa ito.

Para rin siyang si Jolas noong naglalaro pa ito sa Mama’s Love at ang kaniyang mala-punkistang buhok at mala-demonyong (tama kaya itong pagsasa-Filipino ng salitang “daredevil”?) galaw ang siyang pumupuno sa Rizal Memorial Coliseum noong panahong ang PBL ay kilala pa bilang PABL o Philippine Amateur Basketball League.

Ang angking galing at championship experience ni Menor na rin marahil ang dahilan kung bakit siya napili ni Coach Rajko Toroman na mapabilang sa national developmental pool na binuo para makapasok ang koponan ng Pilipinas sa London Olympics sa 2012.

Sa labas ng court, mukha namang simple at walang ere itong si Menor.

Nanananghalian kami nina Kuya Jay Labayo, Mike Abasolo at Ryan Arambulo sa cafeteria ng San Beda nang makita naming pumasok si Menor, dala-dala ang kaniyang inorder na pagkain at walang imik na pumuwesto sa kabilang mesa.

Dahil nga isa syang basketball celebrity, may mga lumalapit sa kaniya’t binabati siya na sinuklian naman niya nang ngiti at tango.

Natuwa rin ako na ganon ang nakita kong ugali ni Menor… high flying pero down to earth… parang si Samboy Lim. Malayo sa mangilan-ngilang basketbolistang hindi pa nga sumisikat e may baltik na sa ulo.

Fast forward tayo sa Pebrero.

Nanlumo ako nang lumabas ang ulat na umayaw na sa national team si Menor at tanggihan nito ang alok na kontrata ng Samahang Basketball ng Pilipinas.

Hindi raw maganda ang kontrata. Nagalit pa nga raw ang kuya ni Menor na si Romar – na naririto rin daw sa Dubai at nagtatrabaho bilang personal trainer sa Fitness First – dahil “unfair” raw ang kontrata. Mas gugustuhin raw ni Menor na makipagsapalaran sa PBA kaysa sa magpahinog sa Philippine team.

Naalala ko tuloy ang panukala ni Jenkins Mesina na gawing honorary member sa DesertBedans si Romar dahil ito raw umano ang dahilan kung bakit nanatili sa San Beda si Ogie.

Hindi ko na binasa kung ano ang naging reaksyon ng mga kapwa ko Bedista sa forum ng PEX o Bedista.com. Pero nakasisiguro ako na hati ang opinyon sa naging desisyon ni Menor.

Gaya nang nabanggit ko, nanlumo ako sa ginawa ni Menor. Huwag na nating himayin ang nilalaman ng kontrata. Siguradong pera-pera lang yun.

Ang alam ko, isang malaking karangalan ang mahirang sa national team – ang magsuot nang unipormeng may nakakabit na bandila ng Pilipinas.

Pagkakataon na sana ni Menor na umangat mula sa pagiging “genuine school pride” at maging “genuine national pride”.

King Caloy Loyzaga #4

Kung nabansagang “Pambansang Kamao” si Manny Pacquiao, maaari sanang matawag na “Pambansang Basketbolista” si Menor at posibleng mapantayan pa niya ang narating ng pinaka-astig na Red Lion na si Caloy Loyzaga na minsang nahirang na isa sa mga pinakamagagaling na basketbolista sa buong mundo pero iba nga ang gustong takbuhing career path nitong si Ogie.

Wala akong balita kung ano na ang mga sumunod na pangyayari dahil sa masyado akong naging abala sa trabaho at hindi ko nakausap ang aking mga “usual suspects” sa San Beda kung kaya’t mistulang bagyong Milenyo ang dating sa akin nang ulat ni Cedelf Tupas sa Inquirer na tumiwalag na rin sa San Beda itong si Ogie.

Dito ko na muling binisita ang Bedista.com. Gusto kong magkaroon ng ideya kung ano nga ba talaga ang nangyari. Siguradong may malaking dahilan kung bakit ganito na ang kinahinatnan ng isyu.

Sa isang thread na nasimulan sa site, may nagkuwento doon na ginipit raw ng San Beda si Menor dahil sa desisyon nitong kumalas sa national team. Nahiya raw ang mga opisyales ng San Beda kay Manny Pangilinan kung kaya’t pinilit umano nilang kumbinsihin si Menor na manatili sa national team. May kuwento ring pinatanggal raw ni Manny Pangilinan si Menor.

Dahil na rin sa mga samu’t-saring ispekulasyon, ikinandado ng mga moderator ng forum ang thread. Tama lang rin ang ginawa nila dahil sa puro nga naman tsismis pa lamang ang tinatalakay doon. Natatakot ang mga mods na baka mabasa nang kalaban ang mga nangyayaring alingasngas sa loob.

Wika nga ni San Beda assistant coach Ed Cordero nang magkausap kami sa kapihan ni Rachy Cuna, maraming tao sa NCAA na walang ibang pinagkakaabalahan kundi ang alamin kung paano patataubin ang San Beda.

Sang-ayon ako sa ginawa ng mga Bedista.com moderators na i-lock ang thread subalit nang lumabas na sa Inquirer ang balita, nag-iba na ang usapan. Hindi na siya tsismis. Isa na siyang isyu na dapat pag-usapan at resolbahin.

May nagsabing propaganda lang daw ang sinulat ni Cedelf Tupas. Sabi nang isang mod na “booster” rin daw ng Red Lions, nakausap raw niya si Menor na nagsabing wala raw siyang naalalang may nag-interview sa kaniya. Meron ring nagsabing maaaring may kinalaman raw ang isang Charlie Dy na isang baskeball players’ agent ayon sa kaniya umanong profile sa Friendster.

Ayaw naman daw umanong magsalita nitong si Menor at ayon sa isang mod, wala ring gustong magsalita sa isyu.

Pero maraming hindi papayag na palampasin na lang basta-basta ang isyu.

Bagama’t napakalayo ko sa Mendiola, inulan pa rin ako ng e-mail mula sa mga taong nag-aakalang alam ko ang “inside story”.

Sa totoo lang, habang isinusulat ko ito’y wala pa ring linaw kung ano ba talaga ang nangyari.

Naging malinaw lang na nagsinungaling si Menor sa isang “booster” nang sabihin nitong hindi umano niya maalalang nagpa-interview siya sa Inquirer.

Ayon kay Cedelf na hindi naman natin kilala pero sumagot sa aking e-mail bilang kortesiya sa isang mas nakatatandang kasama sa pamamamahayag, kaharap pa niya ang kaniyang mga editor sa Inquirer nang makapanayam niya si Menor sa telepono. Naka speakerphone pa nga ang kanilang usapan kaya’t dinig na dinig ng mga Inquirer editors ang kanilang usapan.

Hindi rin daw tumugon ang Rector-President ng San Beda na si Fr. Mateo sa kaniyang ipinadalang text message.

Hindi matatahimik ang sanlibutang Bedista hangga’t hindi nailalantad kung ano ba talaga ang puno’t dulo nang pag-alis ni Menor.

Sa kabilang banda, hindi pa naman nagugunaw ang mundo ng mga Pulang Leon.

Sigurado akong lalong pag-iibayuhin nina Coach Frankie at Coach Ed ang paghahanda para mapanatili sa Mendiola ang korona.

Lalaban at lalaban ang Red Lions, tiyak yon!

-oOo-

Gaya nang nailathala ko sa aking post sa Bedista.com, hindi ko maialis na maikumpara si Menor sa isang Red Lion na minsan ring tumahak sa sitwasyong kaniyang dinaraanan ngayon.

Ang aking binabanggit na Red Lion ay si Elmer Reyes.

Magkasingtangkad lang halos sina Reyes at Menor. Kundi ako nagkakamali, pareho silang 6’3”. Slasher ring matatawag itong si Reyes at may tira rin sa labas. Hindi nga lang napagtripan ni Reyes na magmukhang punkista.

Si Reyes ay kabilang sa koponan ng San Beda Red Lions na nanalo ng kampeonato noong 1977 at 1978.

‘Di hamak na dahil sa magagaling nga ang mga manlalaro ng San Beda noong panahong iyon, pinag-agawan sila ng mga team sa noo’y MICAA.

Hindi ko alam kung saan-saang teams napunta noon sina Reyes, Frankie Lim, Chito Loyzaga, Chuck Barreiro, Louie Brill, JB Yango at Noel Guzman. Pero nabasa ko sa internet na sina Reyes, Lim, Brill, at Yango ay kabilang sa mga hinila ni Coach Ron Jacobs para sa kaniyang binubuong developmental team gaya nang pool na minamanduhan ngayon ni Coach Rajko Toroman.

Sa pagtatagpi-tagpi ko sa mga kuwento’t mga artikulo, katatapos lamang mag-host ng Pilipinas ng World Basketball Championships noong 1978 at medyo nabahala si Pangulong Marcos na nagiging kulelat na ang Pilipinas sa basketball mula nang pumaimbulog ang PBA noong 1975. Inatasan niya si Danding Cojuangco na maging project director ng basketball at dahil sa direktang utos ito ni Macoy, hindi nakapalag si Lito Puyat na noo’y presidente ng Basketball Association of the Philippines at maging ng FIBA (International Basketball Federation sa English translation).

Dalawang Amerikanong coach ang kinuha ni Boss Danding. Si Ron Jacobs na noo’y coach ng Loyola Marymount at isa pang di ko maalala ang pangalan dahil sa hindi naman siya kailanman nabanggit nang mamayagpag ang team ni Jacobs sa PBA.

Upang mapabilis ang resultang hinihingi ni Macoy, kumuha si Jacobs ng ilang Fil-Am gaya nina Willie Pearson at Ricardo Brown at mga Kanong player gaya nina Dennis Still, Jeff More at Chip Engelland na payag na magpa-naturalize para lamang makapaglaro sa Philippine team.

Unang isinabak ang koponan sa Jones Cup at tagumpay naman nilang naiuwi ang korona.

Bagama’t sa wakas ay nagkaroon na rin ng international basketball title ang Pilipinas, hindi naman ito ikinatuwa ng mga Pinoy dahil nga naman pawang mga Amerikano halos ang bumubuo ng team. Tanging sina Frankie Lim, JB Yango at Louie Brill lang yata ang mga Pinoy doon.

Dahil dito, binago ni Jacobs ang set up. Kinuha niya ang mga magagaling na basketbolista sa amateur at kolehiyo na siyang bubuo ng developmental team na ang target ay ang muling makopo ang Asian Basketball Confederation championship (ngayo’y kilala sa pangalang Fiba-Asia).

Habang nag-akyatan na sa PBA sina Loyzaga, Yango, Barreiro at Lim, naiwan naman sa pagiging “amateur” itong si Elmer Reyes dahil na rin umano sa kahilingan ni Ron Jacobs na bigyan nila ni Hector Calma ng Adamson ng liderato ang mga nakababatang mga player.

Nanatili sa Philippine team si Elmer Reyes.

Maraming pinagdaanan ang developmental team ni Jacobs. Nariyang ma-forfeit ang kanilang mga ipinanalong laro dahil lamang sa teknikalidad (1983 ABC yata yun) at madikdik ng mga mas malalaki at di hamak na mas magagaling na team sa World Inter-Club sa Spain.

Tinatayang may 30 hanggang 40 players ang naglabas-masok sa programa ni Jacobs. Ilan sa mga hindi pinalad na umabot ng PBA sina Brill, Benjie Gutierrez ng UST at Anthony Mendoza ng Southwestern University (yata) sa Cebu. Karamihan naman sa mga dumaan sa developmental team ang gumawa ng pangalan sa larangan ng basketball gaya nina Samboy Lim, Allan Caidic, Franz Pumaren, Tonichi Yturri atbp.

Saka lamang nakaakyat ng PBA si Elmer Reyes nang buwagin na ang Philippine team. Naging pro si Reyes noong 1986 o mahigit-kumulang limang taon makalipas magsi-akyat sa PBA ang kaniyang mga ka-batch.

Bagama’t huli na sa pagsampa sa PBA, hindi naman ito naging balakid kay Reyes na ipakitang isa nga siya sa pinakamagagaling na basketbolista ng bansa.

Dahil sa ipinakitang katapatan ni Reyes sa bandila – may kontrata man o wala – mas nababagay na maihanay siya sa kategorya ni King Caloy.

Sana’y mapansin ito ng San Beda Alumni Sports Foundation. Hindi pa naman huli upang maparangalan si Reyes sa kaniyang kahanga-hangang ginawa.

-oOo-

HULING HIRIT. Naririto ang ilang reaksyon ng aming mga kapwa Bedista sa isyung kinapalooban ni Ogie Menor. Sila ang may sabi nito, hindi ako.

Mula sa isang Bedan alumni e-group:

“medyo bothered ako sa ugali ng ibang mga student athletes ngayon. parang hindi
direcho takbo ng utak ng iba. some are driven by expensive gifts while some are
greatful with scholarships alone. i hope everyone would fall into that category.
sad to say, some are a bit selfish and difficult to deal with. maybe not being
raised as a bedan during the formative years has something to do with it. sorry
kung may tinamaan but i don't candy coat how i feel about this issue. its best
to recruit athletes that are students athletes talaga and not those who plan to
milk the school and sponsors for everything they have, then at the end of the
day, drop them like a hot potato. hindi ko alam ang buong story behind this, but
from what i have read, the school created a monster."

Mula sa Bedista.com:

“sana lang talaga panindigan ni ogie yung decision nya. kasi nakapagsalita na
sya, to be honest para sakin indi maganda ang move nya pero kapag bigla
nyang binali ang mga binitawan nyang salita.... kung dati idol ko sya ngayon
indi na... idol ko lang yung mga taong may paninindigan, tsaka bago gumawa
ng move pinagiisipan muna maige.sa basketbol, napakarami ang may talento
pero nabibilang lang ang nagiging alamat.”

Brief message to the People Power Class of 1986

Hello Batchmates

23 years ago …we were bumbling 15-16-17-year-olds…. looking forward to either our prom, entry to senior high or HS graduation.

We struggled with our lessons in Physics, Geometry and Advanced Algebra, travelled back in time in our World History classes and our minds wandered with The Little Prince, Canterbury Tales and soared heights with Jonathan Livingston Seagull.

We were too young to vote in the Feb 7, 1986 snap elections, but were old enough to understand what was happening to our country.

Some of us took an active "saling pusa" role in the "revolution"-- from helping Don Chino gather one million signatures to urge Ninoy's widow to take the lead in challenging the Dictator to serving as volunteers in JoeCon's NAMFREL (I was at the OQC nerve centre at the University of San Carlos in Cebu City and sidekick to a cousin who was with the Cory Aquino Lawyers League). Many of us turned up at EDSA when Cardinal Sin made the historic Veritas call.

The days of February 1986 were turbulent, heart-pounding, trying times that our generation will never forget until maybe after Alzheimer's starts kicking in.

A generation has passed and our country is still bedeviled by the same issues that once served as the Filipino people’s clarion call.

I’m reposting this think-piece written by Wilson Lee-Flores which I believe -- and fervently hope -- would jolt our senses that the revolution is not yet over.

ARES GUTIERREZ
Proud member, People Power Class of 1986

How to be a revolutionary

By Wilson Lee Flores

February 22, 2009 (Philippine Star)

Every generation needs a new revolution. — Thomas Jefferson

Revolution is not a dinner party, not an essay, nor a painting, nor a piece of embroidery; it cannot be advanced softly, gradually, carefully, considerately, respectfully, politely, plainly and modestly. — Mao Zedong

A generation after the 1986 EDSA uprising — 23 years to be exact — known in history books as the “People Power Revolution,” the biggest excitement this year on Feb. 25 is not that it’s a non-working holiday or the planned formal commemorations, but the anticipated sequel to Sarah Geronimo’s hit movie A Very Special Love, entitled You Changed My Life.

Is this a sign of the times?

President Gloria Macapagal-Arroyo’s administration has made Feb. 25 no longer a non-working holiday. Some are asking me if this is perhaps to expunge the heroism of former President Cory C. Aquino and her supporters, many of whom have since publicly repudiated GMA, called for her resignation and have repeatedly criticized the present government for alleged massive corruption and loss of moral authority.

I hesitate to call EDSA 1986 a revolution because I’m honestly disappointed by what has happened since to Philippine society.

Here, caught in another traffic jam, I’m typing a random list of how we ordinary folks, even without the bravado of Che Guevara or the fiery zeal of Mao Zedong, can be true-blue revolutionaries not for communism but for decency, moral order, efficiency, civility, justice, genuine democracy, free enterprise and truth:

1. Defy the defeatist, cynical and oft-repeated rubbish that “corruption is unavoidable and present everywhere in the world.” Repudiate corruption in government and even in the police, military, judiciary, even in the private sector. There should be no compromise with corruption. This is not a question of morals, but how the social cancer of corruption corrodes the creative dynamism of any society and creates unnecessary wastage and impoverishes a nation economically and spiritually.

2. Subvert ignorance by lobbying for and demanding higher standards in public and private education nationwide as a basic human right. We should demand the most severe punishments for politicians, bureaucrats and their cohorts in educational scams involving bloated construction budgets for shoddy public schoolhouses, lousy textbooks with erroneous information, and victimizing public school teachers by usurious credit schemes.

3. Honor, support and uplift the socio-economic status of all teachers. How can a society truly progress if most of our teachers are grossly underpaid, under-trained and overworked? How can a society prosper when politicos, showbiz starlets or basketball athletes are more idolized and given more economic remunerations than those toiling in the most noblest profession of teaching?

4. Crush the age-old and negative attitude of puwede na yan and aspire only for excellence. In fact, we should settle for nothing but world-class excellence! How can we be better if we accept mediocrity as okay?

5. Lead a non-violent uprising against the age-old misnomer and bad Latin habit of so-called “Filipino time.” We should, in our own capacities and small circles of influence, promote the decent, revolutionary and nation-building concept of “New Filipino Time” of being always punctual.

6. Do not meekly accept trash in local movies, mass media or from our politicos. Dump their trash back on them. We can make higher-quality movies that are at the same time entertaining and good if we the audience demand it from our producers. It’s not true that only the esoteric art films or indie can be good. Let us also tell the major TV stations to elevate standards in newscasts, not go down to gutter-level sensationalism on violence and negative news only. We taxpayers should also demand higher quality debate and discussions in our legislature, not the garbage talk spewed out endlessly by our many trashy and obnoxious politicos! We should reject junk in all forms!

7. Follow traffic rules, regulations and basic etiquette to defy the seemingly natural tendency of wallowing in self-destructive chaos. What can be more revolutionary, earth-shaking and liberating to Philippine society as a whole than orderly traffic in Metro Manila, which can and should be achieved?

8. Encourage the liberating habit of reading books, newspapers or magazines, because it is sad that we have fewer readers than in other Asian societies. I have this theory that our many corrupt politicos and their private sector cohorts would be happiest if they could dumb down the public with less reading and just more TV or radio bombast, because reading is truly subversive — it encourages critical thinking, analysis and the questioning of our existing despicable moral, political and social order!

9. Promote English language proficiency everywhere. Pro-English advocacy is a pro-poor, pro-masses advocacy because English is a competitive advantage and will help millions of talented but otherwise jobless people become overseas Filipino workers or call center agents or BPO personnel.

10. Volunteer for legitimate, noble causes that push societal or moral reforms, such as religious, cultural, medical, gender rights, educational, environmental, disaster relief and other non-government organizations or groups. Better yet, why don’t you start your own?

11. Pray to God to change our hearts, minds and our leaders.

12. Teach, whether as a teacher, as a good parent, as an elder sister or brother or uncle, or as a mentor Be an exemplary role model to the youth.

13. Uphold and defend the truth. Assist or support those who stand up for the truth; reject any half-truths and outright lies.

14. Promote the culture of positive thinking. Do not glorify or romanticize suffering, martyrdom, or meekly accept poverty or defeat as heroic, noble or normal fate. Reject negative thinking and this culture of defeatism. All of us human beings on earth are destined for success — it is our birthright, it is our destiny!

15. Instead of nonstop complaining, bellyaching and finger-pointing, move to uphold sweeping societal, attitudinal, moral, political, cultural and economic reforms. Generations of past and even present politicians have mostly failed the nation with so many of the poor increasing in number and in suffering while the small middle-class sector is endangered and migrating. It is only the blind that cannot see the urgent need for radical changes. Instead of just revulsion, let’s ignite a non-violent revolution!

Shawarma Nights is 1

Woohooo!!!

Naka isang taon na ang Shawarma Nights!

Isang taong pagtambay, pagmumuni-muni, pag-Uzi at pakikisalamuha sa birtuwal na daigdig ng mga blog-gulero.

Bakit ba ako nag-blog? Bakit nga ba Shawarma Nights ang pamagat ng pahina ko? May napala ba ako sa pagba-blog?

Isa-isahin kong sagutin ang mga tanong ko na ilang beses ring naitanong sa akin sa nakalipas na 365 days.

Bakit ako gumawa ng blog?

Ang madalas kong tugon sa mga usiserong hindi pa masyadong ma-gets ang mundo ng blogging ay isang patay-maling “Wala lang.”

Wala lang…dahil kapag wala ako sa opisina (o kahit nasa opisina ako gaya ngayon)….wala akong magawa. ….kaya ko nga ito Tinagalog para di maintindihan ng mga nagmamasid na mata sa paligid ko hehehe

“Wala lang” ang madalas kong sagot dahil gusto ko lang tuldukan ang mga taong kailangan pang paliwanagan kung anong klaseng animal ang isang blog.

Sa panahong ang buhay, galaw at paghahanap-buhay ng tao sa Information Age ay nakasalalay na sa tinatawag na cyberspace o internet, hindi ka “in” kung hindi ka marunong mag-chat, mag-email, o mag-Facebook (sa Pilipinas na lang uso ang Friendster).

Masasabing medyo angat ka ng konti sa ibang “netizen” kung meron kang blog o sariling teritoryo sa internet.

Gaya marahil nang nabanggit ko sa mga naunang entry ko, sinubukan kong pasukin ang mundo ng mga blog-gulero (dito mo unang nabasa yang terminolohiyang yan ha) dahil na rin sa mga udyok at pangungulit ng ilang kaibigang kinarir na rin ang blogging gaya nina Slap Happy (Anton de Leon), First Draft (Joe Torres) at ng aking ex-protege na si Raymund Villanueva (Ka-Blog).

Nais noon ni Joe na gumawa ako ng blog tungkol sa buhay-buhay ng isang OFW para sa isang media portal na kaniyang pinamunuan pero nabahag ang buntot ko dahil wala naman ako sa kalingkingan ng mga talentadong taong bumubuo ng kaniyang “band of bloggers”.

Naging mapurol na rin ang panulat ko at hindi na kasing-talas ng wit gaya ng blogger na si Azrael na isa ring OFW sa Qatar. Hindi na rin ako masyadong makapaglagalag gaya ni Manila Boy (Spanky Enriquez) o Bleacher's Brew (Rick Olivares) kaya mistulang arestadong rebel soldier akong nakukuntento na lang na humarap sa screen habang naghihintay na amagin sa loob ng Crame.

Inaamin ko rin naman na hindi na ako sanay sumulat ng sanaysay at mas gamay ko pa ang mamasada na lang ng kopya.

Ika nga ng tinaguriang living legend ng Philippine journalism na si Rod T. Reyes, “I’m not an essayist, I’m a straight news guy” ....or words to that effect according to Raul Rodrigo's book "The Power and the Glory".

Masyado na yatang naging off-topic.

Bakit naman Shawarma Nights ang napili kong pamagat ng blog na ito?

Good question my special child!

Sa unang pagkakataong sinubukan kong pumaimbulog sa blogging, Snooper’s Perch ang ginamit kong titulo.

Snooper ang title ng aking column sa The Bedan.

Snooper dahil pag-snoop ng scoop at kontrobersya ang naging papel ko sa loob ng campus. Tumakbo nang apat na taon ang Snooper (1987-1991) at ang isa sa pinakamatinding “accomplishment” ng aking column ay nang bambuhin namin ang sistema nang pagtuturo ng Guidance classes sa College of Arts and Sciences kung kaya’t na-abolish ito at pinalitan ng subject na “Personality Enhancement Program”.

Gusto ko sanang muling buhayin ang pagiging “snooper” pero limitado ang galaw ko dito sa disyerto. Medyo sensitibo at komplikado ang buhay-buhay. Wala na ako sa mundo kung saan maaaring mamayagpag ang isang “snooper”.

So the search is on for another blog title.

Bigla kong naalala na sa tuwing naglalakad ako sa disyerto, madalas kong kanta-kantahin ang Sahara Night na pinauso ni F.R. David noong panahong nasa rurok ako ng aking kabataan.

At dahil shawarma naman ang pambansang pagkain sa aking kinalalagyan ngayon, pinagsama ko na lang shawarma at Sahara Night kaya siya naging Shawarma Nights (pero ni minsan ay di ko pa nasubukang mag-blog habang kumakain ng shawarma).

So get’s mo na?

Tumbukin naman natin ang huling tanong … na kung ano ba ang napala ko sa pagba-blog?

Hmmmm mahirap sagutin.

Kung ilalagay natin sa kontekstong pinagkakitaan ko o naging tulay ang blogging para magkaroon ng ibang oportunidad ang salitang “napala” marahil ang sagot ko sa tanong ay gaya ng standard retort ko sa unang tanong – “Wala”.

Walang masyadong nilaman ang blog ko kundi mga “emo” moments ko nang dumating ang birthday ng aking mga anak, o kaya’y may mamatay na kaibigan o kakilala. Umabot pa nga sa punto na naging obituary ng mga kapwa ko peryodista ang aking blog…bearer of bad news – kaya nga blog-gulero (blogger na nanggugulo o blogger na naghahanap nang basag-ulo).

Paminsan-minsan, nag-repost lang naman ako ng kung ano-anong bagay (kadalasan, jokes) na naliligaw sa aking inbox o dili kaya’y i-enhance ang ilang historical articles gaya nang anibersaryo ng Katipunan. Love ko pa rin kasi talaga ang pag-aaral ng kasaysayan.

Kung ganon lang naman kababaw ang laman ng blog ko, sino nga ba ang magtitiyagang dumalaw-dalaw dito?

Hmmm… ewan ko lang pero ayon sa site meter ko, umaabot na raw sa mahigit 3,000 ang naligaw sa Shawarma Nights.

Lumakas ang benta nang minsang talakayin ko ang eleksyon sa National Press Club noong nakaraang taon na naging sanhi naman nang “pagtatampo” sa akin ng aking kaibigang si Benny Antiporda. at nang aking ihayag ang aking paniwala na dapat nating palakasin ang ating coast guard upang matugunan nila ang kanilang tungkulin, bagay na napansin sa blog ng PCIJ.

Kung may napala man ako sa pagba-blog, yun ay yung personal satisfaction na hindi ito naging ningas kugon.

Ayokong mangakong dadalasan ko na o kakaririn ang pagba-blog dahil sa ngayon, hirap akong magkaroon ng personal connection dahil di namin kayang ibigay ang isang requirement ng Etisalat para makabitan kami ng internet.

Abangan na lang natin ang susunod na kabanata!

I remember yesterday ....

2006: I was no longer a wannabe but a newbie OFW

2007: Still in Dubai ya? Getting the hang of it

2008: Under pressure but I survived

07 February 2009: Life goes on. The journey continues .....

..... and I'm still here in Dubai!

Kung Hei Fat Choi!

(a Chinese New Year joke forwarded by Salam)


A Chinese family of 5 , named Chu, Bu, Hu, Su and Fu
decided to immigrate to the United States.

In order to get a visa, they had to adapt their names to American standards.

Chu became Chuck.
Bu became Buck.
Hu became Huck.

Fu and Su decided to stay in China.

Taking the Malu Fernandez trail to infamy

I'm yielding my personal space to this article written by a certain Ethel S. Timbol -- whom I believe is the same Ethel Soliven T. who used to edit the Lifestyle section of the Manila Bulletin.

A Wiki entry described her as the "Dean of Philippine Lifestyle Editors"...... (ano kayang say dito ni Thelma San Juan?)

Soliven's piece, titled "When Pinoys behave badly...what can one do?" was posted on the Business Mirror website.

My initial reaction: Kawawang mga ‘bagong bayani’ …nilait na naman ng isang KSP na “journalist”

Read on and be the judge.



By Ethel S.Timbol
Business Mirror
2009-01-19

http://www.businessmirror.com.ph/index.php?option=com_content&view=article&id=4700:when-pinoys-behave-badlywhat-can-one-do&catid=32:life&Itemid=68


’YAN ang Pinoy” is a popular expression spoken either with pride or in shame. v Unfortunately we say it more often as a negative, such as when we see Filipinos behaving badly and wish we could kick them in the butt. v Pinoys do behave badly and nobody bothers to tell them off. We may mind other people’s business in many things but at times like this, we shrug our shoulders or laugh derisively...as if to say, “Bahala sila.”

Bahala is right because we ourselves could be just as guilty for doing the very same thing we criticize others for.

As the local saying goes: “Basta may gusot, may lusot.”

About a year ago, a newspaper columnist got mighty slammed when she castigated some overseas Filipino workers (OFWs) for behaving badly on a homebound flight from Europe that she happened to be on, as well.

Remember, OFWs are dubbed our “modern heroes” because their foreign-exchange remittances are the backbone of our sagging economy. Overseas workers send home billions of dollars and euros to their families here.

The woman columnist didn’t expect the brickbats hurled at her for chastising these uncouth seamen and domestic helpers who, she wrote, wreaked havoc in the plane cabin and messed up the comfort rooms. You don’t do that to “heroes,” no matter what!

Well, I’m sorry, but I agree with her. Stuck also on a homebound flight from Frankfurt , a favorite hub for homecoming OFWs, I had to wait out a two-hour delay in that huge terminal because it took that long for the airline to load the balikbayan boxes of our Pinoy “heroes.” This was before the new luggage restrictions.

During the flight, I attempted in vain to sleep because I was squeezed between overly boisterous seamen who were celebrating their going home. I didn’t begrudge them, but what does one do when your seatmates are jumping all over the place, guzzling beer and swapping jokes?

By midflight, the toilets were a sorry stinky mess and the flight attendants were not about to clean it up—no thank you!

I guess the difference between myself and that columnist is that I had more or less gotten used to such misbehavior (not only by Pinoys) over years of traveling the globe. Believe me, there’s no difference between squalling toddlers and drunk seamen—the toilets are always filthy. Nobody pays attention when the seatbelt lights flash on.

Minutes before landing, the guys—red-faced with too much beer—rushed to the toilets. Not surprisingly, the stewardess merely rolled her eyes and turned away.

Don’t bother to blush.

Perhaps recruitment agencies should be required to provide seminars for outbound OFWs on rules and proper behavior. This should include the proper way to use the toilet. Remember, most OFWs come from the province and probably never saw a toilet seat before or flushed a toilet. So they squat on top of the seat and fidget with the toilet tissue till it unfurls on the floor. They most likely can’t find the “Flush” button. No one has told them not to pee on the floor, or that one should wash afterward. These are the simplest things that we take for granted but are so new to the probinsyano.

On the other hand, city folk also have plenty to learn about certain nasty habits, such as taxi drivers opening the car door to spit on the street, and people tossing things out of car windows, buses and jeepneys. Do they think the streets are one huge garbage bin?

You don’t dare throw trash on streets in countries like Singapore and Malaysia and cities like Marikina . And yet, for some insane reason, we have this urge to get rid of that candy wrapper or cigarette stub immediately. Can’t wait to get to a trash can, eh?

Well, okay, we just don’t have enough trash cans on sidewalks and that’s because, believe it or not, people also steal garbage cans!

At fast-food eateries, we don’t pick up our trash to dispose of it in trash bins provided for that purpose. So fast-food chains have to hire busboys to pick up after you.

And there’s jaywalking. One solution to unraveling traffic jams is to require buses and jeepneys to load and unload at their respective designated spots and for commuters to obey the rules. At least now they’re learning to queue for their ride.

We cross the street only on pedestrian lanes, which vehicles should respect and stay clear of during stop lights.

Rules, rules, rules! They are the only way to restore order to our chaotic country.

We need rules about waiting in line. No doubt, everybody is guilty of trying to sneak into a line instead of going to the end of the queue. A favorite trick to join friends already in line, especially if they’re near the entrance. Tsk, tsk, tsk.

On the subject of punctuality, I am convinced that it is not in the Pinoy’s vocabulary.

Somewhere in our Hispanic heritage, we acquired the habit of being late. It’s a no-no to come on time, as expats discover quickly. So, if you want your guests to come at a certain time, the invites should read an hour earlier.

Another bad habit is piling food on our plates at an eat-all-you-can buffet. We all want to get our money’s worth—at least, that’s the excuse for all that excess food. I call it kanin baboy—the baboy obviously being the person piling it up on his plate.

Alas, we have so many bad habits that I could write a book on. But for starters, these should suffice—in fact, they are far too many as it is.

Tips for a better life

Got this from my Multiply network … will try to give it a shot….


40 Tips for a Better Life

1. Take a 10-30 minute walk every day. And while you walk, smile. It is the ultimate anti-depressant.

2. Sit in silence for at least 10 minutes each day.

3. Buy a DVR and tape your late night shows and get more sleep.

4.When you wake up in the morning complete the following statement, 'My purpose is to __________ today.'

5. Live with the 3 Es -- Energy, Enthusiasm, and Empathy.

6. Play more games and read more books than you did in 2008.

7. Make time to practise meditation, and prayer. They provide us with daily fuel for our busy lives.

8. Spend time with people over the age of 70 and under the age of 6.

9. Dream more while you are awake.

10. Eat more foods that grow on trees and plants and eat less food that is manufactured in plants.

11. Drink green tea and plenty of water. Eat blueberries, wild Alaskan salmon, broccoli, almonds & walnuts.

12. Try to make at least three people smile each day.

13. Clear clutter from your house, your car, your desk and let new and flowing energy into your life.

14. Don't waste your precious energy on gossip, OR issues of the past, negative thoughts or things you cannot control. Instead invest your energy in the positive present moment.

15. Realize that life is a school and you are here to learn. Problems are simply part of the curriculum that appear and fade away like algebra class but the lessons you learn will last a lifetime.

16. Eat breakfast like a king, lunch like a prince and dinner like a college kid with a maxed-out charge card.

17. Smile and laugh more. It will keep the NEGATIVE BLUES away.

18. Life isn't fair, but it's still good.

19. Life is too short to waste time hating anyone.

20. Don't take yourself so seriously. No one else does.

21. You don't have to win every argument. Agree to disagree.

22. Make peace with your past so it won't spoil the present.

23. Don't compare your life to others. You have no idea what their journey
is all about.

24. No one is in charge of your happiness except you.

25.Frame every so-called disaster with these words: 'In five years, will this matter?'

26. Forgive everyone for everything.

27. What other people think of you is none of your business.

28. REMEMBER GOD heals everything.

29. However good or bad a situation is, it will change.

30. Your job won't take care of you when you are sick. Your friends will. Stay in touch.

31. Get rid of anything that isn't useful, beautiful or joyful.

32. Envy is a waste of time. You already have all you need.

33. The best is yet to come.

34. No matter how you feel, get up, dress up and show up.

35. Do the right thing!

36. Call your family often. (Or email them to death!!!)

37. Each night before you go to bed complete the following statements: I am thankful for __________. Today I accomplished _________.

38. Remember that you are too blessed to be stressed.

39. Enjoy the ride. Remember this is not Disney World and you certainly don't want a fast pass. You only have one ride through life so make the most of it and enjoy the ride.

40. Please Forward this to everyone you care about. I just did. May your troubles be less, May your blessings be more, May nothing but happiness come through your door!

The distance between me and my real, reel and virtual friends

Thanks to this Facebook app called GeoFriend, I now know that:

My average friend distance is 3,473 km

I would have to travel 1,135,076 km to visit all my friends

That Ambassador Elmer “Boy T.” Cato, who is now serving at the United Nations mission in New York, is one of my farthest friends at 14,140 km

That my grade school and college buddy Albert Molina, who is in Texas state, is one of my farthest friends at 13,985 km

That my friends are in 5 different continents (Asia, North America, Europe, Oceania, Africa)

That I have friends who are based or are from 19 different countries (Philippines, United States, United Arab Emirates, United Kingdom, India, Russia, Australia, New Zealand, Canada, Thailand, Singapore, Sweden, Hong Kong, Germany, Cambodia, Indonesia, South Africa, France, and The Netherlands)

That my US-based friends are scattered in 12 different states (MN, CA, GA, TX, NY, NJ, NV, AZ, SD, IL, MA, OR)

That my friends are in 124 different cities or towns (Manila, Apple Valley, Dubai, Sagada, London, Quezon, Goa, Glendale, Infanta, Mandaluyong, Atlanta, San Juan, Cebu, Carmona, Vladivostok, San Diego, Olongapo City, Makati, Malaybalay, Candelaria, Isabela, Quezon City, Houston, Iloilo, Cagayan De Oro City, Mexico, Diliman, Sydney, Pasig, Los Angeles, Wellington, Palawan, Olongapo, Newmarket, Bangkok, Valenzuela, Cainta, Bangalore, Singapore, Antipolo, New York, Hyderabad, Lawrenceville, Stockholm, Sharjah, Tagbilaran, Rizal, Cebu City, New Leyte, Cagayan De Oro, San Pedro, Abu Dhabi, Balagtas, Bacoor, Dinalupihan, San Leonardo, Anaheim, Bacolod, Hong Kong, Hamburg, Al Ain, Davao, Phnom Penh, Baguio City, Cubao, Jakarta, Lipa, North Shore, Daly City, New Manila, Las Vegas, Barrie, Muntinlupa, Toronto, Pasay City, Lakewood, Sioux Falls, Angeles City, Diliman District, Durban, Bulacan, Cagayan, Tubungan, Milton, Tarlac, Oakland, Teresa, Staines, Nasugbu, San Jose, Iloilo City, Bayambang, Pearland, Gumaca, Chicago, Muntinlupa City, Las Piñas, Riverside, Parañaque, Pagadian, Surigao, Caloocan, Balara, Lake Grace, Gerona, Springfield, Laguna, Paris, Tondo, Aurora, Temecula, Cranbury, Lancaster, San Jose Del Monte, San Pablo City, Worcester, Calamba, Utrecht, South Port District, Modesto, Solano, Hillsboro, Davao City, Somerset West)

That my friends live or are based in countries with 12 different governments (republic, Constitution-based federal republic, federation with delegated specified powers, constitutional monarchy, federal republic, federation, federal parliamentary democracy, parliamentary democracy, constitutional monarchy that is also a parliamentary democracy, parliamentary republic, limited democracy, multi-party democracy under a constitutional monarchy)

That I have a friend who is less than 2 km away (Although my nearest Facebook friend from where I am now – in the office – is just seated behind me)

That I have 270 friends in unknown locations (pa-mysterious effect)

That my ancestral hometown of Dauis in Bohol has a population of 2,553

That my beloved country, the Philippines, is a republic (though run like a family-owned corporation)

That because of the number and diversity of my friends, I have achieved GeoFriend level 12. (whatever)!

But this info made me smile . ..

That I have most friends in Manila (indicating that there is really where I belong).

Perhaps, it’s about time to sing the classic Hotdog ditty which to me is the pioneering OFW anthem……..

Maraming beses na kitang nilayasan
Iniwanan at iba'ang pinuntahan
Parang bababeng ang hirap talagang malimutan
Ikaw lamang ang aking laging binabalikan
(Quiapo Quiapo Quiapo, isa na lang ah, aalis na. Para!)

Manila
I keep coming back to Manila
Simply no place like Manila
Manila, I'm coming home

I walked the streets of San Francisco
I've tried the rides in Disneyland
Dated a million girls in Sydney (how i wish)
Somehow I feel like I don't belong

Hinahanap hanap kita Manila
Ang ingay mong kay sarap sa tenga
Mga jeepney mong nagliliparan
Mga babae mong naggagandahan

Take me back in your arms Manila
And promise me you'll never let go
Promise me you'll never let go

Manila, Manila
Miss you like hell, Manila
No place in the world like Manila
I'm coming home to stay

Wish ko lang!

Facebooking my way back to grade school

I’ve been on a grade school nostalgia mood for the past few days.

Thanks to the magic of Facebook, friends whom I’ve not seen or heard of for over 25 years sprung back to life – and all of a sudden, we’re back to the “carefree days of our boyhood” – back to the time when San Beda was still a bona fide all boys school.

Thanks to Facebook . . .

Lovell Marcelo and I have resumed our “dirty finger draws” ;

Multi-awarded firm director Aris Solito (Sorry mate, I still can’t spell your screen name) now knows he was the reason why I was not able to use my real nickname as I was forced by our Grade 1 teacher, Miss Nelia Santos, to use my father’s first name because teachers would get confused;

Reggie Aguda was reminded that he was once called Senyora Agueda (the contravida in the 70s soap Flordeluna) ;

Eduard Arevalo’s boredom in Saudi was eased a bit now that the “kabayo” was able to run around the old ranch – though just virtually;

Christopher Joseph S. Orozco forgot that he’s now a “respected” surgeon at FEU Hospital and professor at the San Beda College of Medicine;

Anthony De Leon’s puppy romance with (no I won’t tell here) was somewhat rekindled….with an additional revelation from Arnold Villanueva that the budding affair nearly had fatal results… (Eeeew!);

We saw Robert Castillo’s ears still sticking out….but now more prominently;

We were able to see “her” pics and congratulate Willy “Gigi” Beltran for placing 3rd in the Miss Mundo 2008 pageant;

Thanks to Francis Ampon, we’re still poking fun at each other after he scanned and posted the individual pics of the members of SBC GS Batch 83 …. and again, Chaka (Willy San Pedro), Sleestak (Edward Rellosa), Tilapia, Change (Neil Mag-Iba), Malone (Ramil Espina) and it still goes on as I write this.

It was also through Facebook that my batchmates were able to quickly organize a get-together last Nov 29 --- and another on December 16 (di pa rin ako makakasali…pakshet!)

Got to end this entry….need to reply to Lovell’s message which I will surely append with a C=========8 UPYOURS LOVELL!

****

This trip down memory lane also prompted me to Google a declamation piece which our Grade 1 teacher “forced” us to memorise.

The opening line of that piece is perpetually stuck in my mind…”Ikaw? Sino ka ba? Malamig na bungo. Matigas na mukha”

Jay-V (Labayo) and I were trying to recite that line while chilling out at their former place in Data St. We’ve been repeating that line again ad nauseam that his kid brother, James (then around 4 years old) was able to memorize the line himself.

And here’s the Ang Bungo classic….thanks to the wonders of the world wide web:

Ikaw! Sino ka ba?
Malamig na bungo, matigas na mukha.
Dati kang maganda, ano’t ang mata mo’y nagkauka-uka?
Dati kang marunong, ano’t ang noo mo’y nagkasira-sira?

Kinakausap ka’y ayaw mong sumagot,
ayaw magsalita, at ang katawan mo’y nasugpong na butong sinlamig ng tingga.

Ikaw ba ang wakas ng lahat ng taong sa mundo’y nilikha?
Iyan ba ang matang nanglumiligaw ka, balana’y tiningnan?
Iyan ba ang labing katugon ng ilong, balana’y hinagkan?
Iyan ba ang tengang kung makikimatyag, lahat, pinakikinggan?

Ano ka na ngayon?
Nahan ang puso mo, diwa’t pakiramdam?
Kahit na laitin, kahit na purihin, ayaw nang gumalaw.
Parang sinasabing ang lahat sa mundo ay may katapusan!

Kay sarap ng buhay kung may kabuhayan at taglay ang lahat!
Ibo’y lumilipad hanggang kalangitan kung buo ang pakpak!
Tao’y sumasagwan hanggang karagatan kung buo ang lakas!

Mundo’y umiinog at kumakalansing sa tugtog ng galak, ngunit ang tadhanam kapag ang sinulid ng buhay binaltak, lahat, tao’t ibon kakita-kita mo’y butong nakatambak.

Ikaw nga, ikaw nga ang nang isang araw, itong buong mundo, ay kinakaladkad mo’t iyong inilipad hanggang maging iyo!
Ngunit nang matapos, papuri’t tagumpay, ang natira’y abo. Katawang mabulas, makinis na balat, ang natira’y buto.

Hinagkang bulaklak, sa hinalik-halik, nawalan ng bango. Bulwagang sayawan, sa sinayaw-sayaw, naging libingin mo!

Ngayon bangkay ka na, nahan ba ang iyong mga minamahal?
Mga kaibigan na kasalu-salo, ano’t di-minasdan, at sa pagkasawi’y sila pa ang unang parang nagtagumpay!
Matamis na ngiti, masayang papuri’t mahigpit na kamay, ay naging halakhak at naging paglibak, sa sawi mong bangkay!

Kaydali nga namang magbago ng takbo ng sangkatauhan!
Kaya ba’t kung ikaw ay may nakagalit, huwag palubusin, ang gunitain mong lahat naman tayo ay namamatay din!

Taong nakairap at uod sa lupa na ayaw pansinin, buti pa ang uod sa himpilang hukay, una pang darating! Ang taas ng hari’t lungkot ng pulubing hahali-haliling, kakita-kita mo, magkapitbahay lang, kapag nakalibing!

'Holy Grail' of the English Premier League visits The Office

I initially thought that yesterday was just one ordinary “bloody” Sunday at the office until Jaydip suddenly stood by the Bunker’s door and announced that the Barclay’s English Premier League trophy has arrived.

To non-footie fans, it’s a non-story. No big deal. But to people who know, understand or love the game – it’s the BIG THING.





The Premiership trophy is the Holy Grail of the football world -- if I'm not mistaken -- the second most sought after crown next to the World Cup.

It was such a revered icon that a burly Brit with surgical gloves was close by, warning everyone not to touch the over two-feet high silver trophy currently possessed by Manchester United.




As my roommate, Rod Ocampo, a card-carrying member of the Los Borachos (a ‘fraternity’ of Bedans who once suited up for the Red Booters) has said: “only the gods of football get to hold that trophy.”

This is what the ever-reliable Wiki had to say about the Barclays trophy:

The current Premier League trophy was created by Royal Jewellers Asprey of London.

It weighs 4 st (25 kg/56 lb),
and is 76 cm (30 in) tall, 43 cm (17 in) wide and 25 cm
(9.8 in) deep. Its main body is solid sterling silver and
silver gilt,
while its plinth is made of malachite, a semi-precious stone.

The plinth has a silver band around its circumference, upon which the names
of the title-winning clubs are listed.

Malachite's green colour is also representative of the green field of
play.

The design of the trophy is based on the heraldry of Three Lions that is
associated with English football. Two of the lions are found above the handles
on either side of the trophy—the third is symbolised by the captain of the title
winning team as he raises the trophy, and its gold crown, above his head at the
end of the season.

The trophy has borne several names on its face since it was first created,
when it read "The F.A. Premier League".

The one Manchester United lifted in 2006–07 read "The Barclays
Premiership", while the 2007–08 trophy simply read "Premier League". From the
2008–09 season onwards, the trophy will read "Barclays Premier League".

And here’s moi, grinning like a Cheshire cat, with an unimpeded access to the most-coveted one.